Z cyklu podglądamy i polecamy – Projekt przebudowy domu z lat 50
Przebudowa starego domu jednorodzinnego to przykład projektu, który pokazuje, że czasami warto docenić to co zostało już zbudowane i przekształcić to na korzyść przyszłego domu. Inwestorzy podczas zakupu kierowali się głównie myślą znalezienia nowej ziemi do zamieszkania. Zakupili istniejący domek jednorodzinny, którego ściany bardzo dobrze pamiętają okresy minionego wieku… Zamiast zburzenia, postawili na renowację i odświeżenie kubatury budynku. Dzisiejszy przykład, pokazuje, że droga na skróty nie zawsze okazuje się dobrą decyzją, a duch miejsca to element za pomocą którego możemy uzyskać jedyną w swoim rodzaju architekturę.
Połączenie historii z nowoczesnością
Projekt tej przebudowy ukazuje, jak współczesna architektura może harmonizować z tradycją. Główna bryła budynku stanowi nawiązanie do pierwotnego zamysłu. Czterospadowy dach z lukarnami, pokryty blachą na rąbek stojący, wraz z gzymsami i ozdobnymi ramami wokół okien, przywodzi na myśl dawny styl. Zamiast jednak małych okien z okiennicami, zastosowano duże, nowoczesne przeszklenia. To właśnie one nadają budynkowi świeżość, sprawiając, że mimo zachowania klasycznych elementów, dom prezentuje się nowocześnie.
Rozwiązanie planu domu
Właściciele podkreślali, że stary dom miał swój urok, był przytulny i elegancki, jednak zbyt ciasny dla ich pięcioosobowej rodziny. Jego powierzchnia użytkowa wynosiła jedynie 66 m². Na parterze znajdowały się tylko dwa pokoje, kuchnia i łazienka, a na piętrze surowy strych – ogromna, ciemna przestrzeń z małymi lukarnami. Decyzja o zagospodarowaniu poddasza była naturalna. Mimo to, adaptacja tej części domu nie wystarczyła, aby zapewnić wystarczający komfort wszystkim domownikom. Zarówno architekt, jak i właściciele zgodnie uznali, że kluczowe jest rozbudowanie domu w sposób, który nie zniszczy jego pierwotnego charakteru.
Aranżacja wnętrza
W starym domu zdecydowano się na stworzenie przestronnego holu i powiększenie kuchni, ale postanowiono zachować dawną, małą spiżarnię. Do dziś prowadzą do niej te same drzwi, które istniały wcześniej. Przebudowie poddano również schody, aby lepiej zagospodarować świeżo zaadaptowane poddasze. Nie było to proste zadanie dla architekta, ponieważ przestrzeń pod czterospadowym dachem o niezbyt stromym nachyleniu (35º) i niskiej ściance kolankowej (58 cm) znacząco ograniczała możliwości aranżacyjne. Podział wnętrza został zaplanowany symetrycznie – schody umieszczono w centralnej linii dachu. To rozwiązanie pozwoliło na takie rozmieszczenie pokoi, aby w każdym z nich znalazły się dwie ściany o pełnej wysokości, co znacznie ułatwiło ich aranżację.
